15 mins read

Press statement | 15 December 2017 | Bisaya»

The NDFP-Mindanao vehemently denounces the one-year extension of martial law and the suspension of the writ of habeas corpus in Mindanao, which is a step further in laying the ground for Duterte’s fascist dictatorial rule. And since the Communist Party of the Philippines (CPP) and the New People’s Army (NPA), which are nationwide revolutionary organizations, are included as “bases” for the extension, martial law is thus imposed, de facto, on a nationwide scale, whose implementation, by way of the bloody all-out war and Oplan Kapayapaan, goes beyond Mindanao towards both the Visayas and Luzon.

With the backing of his supermajority cohort in congress, Duterte secured for himself and the AFP/PNP absolute control over the economic, political and even the cultural life of the people in the island. Duterte’s AFP and PNP, through their brutal operations, can control the economic activities (such as farming) of the masses, especially those which they suspect to be in support of the revolutionary movement. They can impose upon local government units to redirect their resources to buttress its unjust war and attacks against the people. The AFP/PNP even threatened to deprive media people of their right to cover activities of the CPP and the NPA such as their anniversary celebration, an act which disregards the media’s independence and the freedom of the press.

This is the latest in a series of draconian measures imposed by the US-Duterte regime that aims to deliberately kill any semblance of democracy left in the nation. With the extension, the Filipino people are forced to swallow Duterte’s tyranny. Part of its deceitful strategy is to focus on Mindanao first and perfidiously work its way up to encompass the Visayas and Luzon, so that, in dividing the nation, Duterte will avoid facing the impact of a nationwide uprising against his fascist rule. A one-year extension will also serve to “test the waters” and feel the people’s pulse, but will not limit it to further extensions beyond 2018. Duterte’s minions in congress enabled him to further consolidate his tyranny even in shameless and blatant violation of their own Constitution, which they, in all hypocrisy, swore to uphold and defend.

With the extension, the people of Mindanao can only expect the escalation of Duterte’s and the AFP’s brutal, anti-people all-out war against the revolutionary movement and the peasant and Lumad masses. The extended and more inclusive martial law will further give license to the AFP to employ indiscriminate airstrikes using jet fighters, attack helicopters and armed drones, shelling with newly-bought 155mm howitzer cannons, and direct brutal attacks by regular AFP troops and their paramilitary goons – all aimed against civilian communities in the countryside, towns and cities. These atrocities will lead to the evacuation and displacement of innocent civilians in their hundreds of thousands.

Recently, Duterte once again alluded to an attack by so-called “ISIS-inspired terrorists” sometime in the next few weeks somewhere in Mindanao, possibly in North or South Cotabato or even in Cotabato City. With an extended martial law in place, we can expect Duterte’s AFP to rain down its destructive force once more against another city or town, similar to what it did to Marawi City. With this, the Duterte regime’s war against the Bangsamoro will doubtlessly intensify, stifling further the Moro people’s struggle for their genuine right to self-determination.

The AFP/PNP claim that cities are more “peaceful” under martial law, but this is a big lie. This is just another devious tactic to deny support from people in the urban centers to the masses who are victims of militarization in the countryside. The truth is, under military rule, Mindanao will lay witness to an unprecedented rise in the body count of extrajudicial killing victims in urban centers, either through the bloody Oplan Tokhang, which has been recently taken over by the PNP, or through the political assassination of leaders and members of legitimate progressive organizations, whom Duterte threatened to crackdown.

However, despite all of Duterte’s Hitler-like fear-mongering and shock-and-awe tactics, the revolutionary movement, led by the Communist Party of the Philippines (CPP), is unperturbed and determined to fight. Revolutionaries as well as the struggling masses would rather face death fighting rather than bow down to Duterte’s fascist dictatorship.

As soon as Duterte exposed himself as a blood-thirsty fascist who desire nothing but his rise as a dictator, he has already signed his own death certificate by way of his regime’s downfall. But Duterte’s ouster will only take place under the resolute unity of the people. Thus, now more than ever, it is the moral responsibility of all exploited and oppressed classes and sectors in society, including the middle classes as well as the patriotic and enlightened gentry, in Mindanao and the rest of the country to unite in a broad anti-fascist united front to oust the US-Duterte regime. The NDFP-Mindanao also calls upon the people of Luzon and the Visayas to march hand in hand with the people of Mindanao and fight against Duterte’s fascism and eventually boot him out and bury him and his tyranny in the dustbin of history.#


Press statement | 15 December 2017


Ang NDFP-Mindanao hugot nga nagkundena sa usa ka tuig nga pagpalugway sa martial law ug pagsuspindi sa writ of habeas corpus sa Mindanao, tataw nga usa ka lakang alang sa pagpalig-on sa pasista ug diktadurang paghari ni Duterte. Ug, tungod kay nahilakip na ang Partido Komunista ng Pilipinas (PKP) ug Bagong Hukbong Bayan (BHB), mga rebolusyonaryong organisasyon nga may ginsakpan sa tibuok nasud, isip “basehan” sa maong pagpalugway, ang martial law, sa pagkatinuod (de facto), gipahamtang na sa tibuok nasud bisan pa man Mindanao lang ang langkob niini. Nahimo kini tungod kay ang pagpatuman sa balaod militar, pinaagi sa maduguong todo gera ug Oplan Kapayapaan, langkubon usab ang Visayas ug Luzon.

Pinaagi sa pagpaluyo sa iyang mga kakunsabong supermajority sa kongreso, si Duterte miangkon alang sa iyang kaugalingon ug sa AFP/PNP og hingpit nga kontrol sa kinabuhing pang-ekonomiya, pang-pulitika ug bisan pangkultura sa katawhan sa isla. Ang AFP ug PNP ni Duterte, pinaagi sa ilang bangis nga mga operisyon, mahimong mokontrola sa pang-ekonomikanhong aktibidad sa masa, sama sa pagpanguma sa mga mag-uuma, ilabina kadtong gisuspetsahan nila nga nagsuporta sa rebolusyonaryong kalihukan. Makamando sila ngadto sa mga lokal nga sibilyang gobyerno aron nga iliwag ang kwarta sa katawhan ngadto sa pagsuporta sa ilang dili makatarunganong gubat ug mga pagpangatake sa katawhan. Nagbahad usab ang AFP/PNP nga did-an ang taga-media nga mo-cover sa mga aktibidad sa PKP ug BHB sama sa mga anibersaryo, nga hingpit nga nagbalewala sa pagka-independyente ug kagawasan sa prensa.

Pinakaulahi kini sa serye sa mga mapitolong mga lakang nga gipahamtang sa rehimeng US-Duterte nga nagtinguha nga tinuyuang wagtangon ang bisan unsamang nahibiling dagway sa demokrasya sa nasud. Pinaagi sa ekstensyon, ang katawhang Pilipino pugsanong gipatulon sa diktadura ni Duterte. Kabahin sa estratehiya niini nga unahong puntingon ang Mindanao ug, sa ngadto-ngadto, malinglahong magmaniobra aron langkubon ang Kabisay-an ug Luzon. Gituyo kini ni Duterte aron bahinon ang nasud ug likayan ang pag-atubang usa ka dakong bul-og sa panag-alsa sa katawhan nga nasudnon ang langkob batok sa iyang pasistang paghari. Ang usa ka tuig nga pagpalugway sa martial law mag-silbi usab sa “pagpanimpla” niya aron sayron ang pulso sa katawhan, apan wala kini nagpugong aron malugwayan pa niya ang martial law lapas sa 2018. Ang mga alipures ni Duterte sa kongreso naghatag og gahum kaniya nga labaw pang konsolidahon ang iyang diktadura, bisan pa nga walay ulaw ug dayag nga gilapas nini ang ilang Konstitusyon, nga ila kunohay’ng gipanumpaang huptan ug depensahan.

Pinaagi sa pagpalugway sa martial law, dahomon sa katawhan sa Mindanao ang paggrabe sa bangis ug kontra-katawhang todong gera ni Duterte ug sa AFP batok sa rebolusyonaryong kalihukan ug sa masang mag-uuma ug Lumad. Ang gipalugway ug malangkubong martial law samot nga maghatag og lisensya ngadto sa AFP nga magpahamtang og mga paturagas nga mga pagpamomba gamit ang mga jet fighter, attack helicopter ug armed drones, pagpanganyon gamit ang mga bag-ong pinalit ng mga 155mm howitzer nga kanyon, ug direktang brutal nga mga pagpangatake sa mga regular nga tropa sa AFP ug sa ilang mga paramilitar. Tanan kini nakapunting batok sa mga sibilyang komunidad sa kabanikanhan, lungsod ug syudad. Kini nga mga pagpanglutos magresulta ngadto sa mas dinaghang pagpamakwit ug pagpalayas gikan sa ilang mga luna ang gatosan ka libo nga mga inosenteng sibiliyan.

Bag-ohay pa lang, si Duterte subling nagpasumbingay mahitungod sa usa ka posibleng atake sa giingong mga “teroristang ISIS” sa mosunod nga pipila ka semana sa usa ka lugar sa Mindanao, nga posibleng sa North o South Cotabato o bisan sa Cotabato City. Karon nga nahikyad na ang usa ka gipalugway nga martial law, dahomon usab nato nga ang AFP/PNP ni Duterte subling magsabwag sa iyang magun-obong pwersa batok sa lain pang syudad o lungsod, sama sa gihimo niini sa Marawi City. Pinaagi niini, ang gera sa rehimeng Duterte batok sa Bangsamoro walay duda nga magkaigting, ug samot niining pitolon ang tinuod nga pakigbisog sa katawhang Moro alang sa kaugalingong paghukom.

Naga-ingon ang AFP/PNP nga mas “malinawon” karon ang mga kasyudaran ubos sa martial law, apan dakong bakak kini. Gigamit kining malinglahong taktika aron ihikaw ang suporta gikan sa katawhan sa syudad ngadto sa mga masang gibiktima sa militarisasyon sa kabanikanhan. Sa pagkatinuod, kaylap na ang ekstrahudisyal nga pagpamatay ug mga iligal pagpang-aresto tungod sa tinumotumo nga kaso sa mga kasyudaran sa Mindanao. Ug, ubos sa labaw pang paghari sa militar sa mosunod nga mga katuigan, ang Mindanao mahimong saksi sa wala pa mahitupngi nga pagsaka sa ihap sa patay’ng lawas sa mga biktima sa pagpamatay sa kasyudaran, kun dili man bunga sa Oplan Tokhang, nga bag-ohay pa lang gigunitan balik sa PNP, mahimo kini pinaagi sa mga pulitikal nga pagpamatay sa mga lider ug membro sa mga lehitimong progresibong organisasyon, nga daan nang gibaharang pitolon ni Duterte.

Apan, taliwala sa tanang sama-kang-Hitler nga pagsabwag og kahadlok ug mga taktikang pagpanghuraw ni Duterte, ang rebolusyonaryong kalihukan, nga gipangulohan sa Partido Komunista ng Pilipinas (PKP), wala natay-og ug determinadong mosukol. Ang mga rebolusyonaryo ug ang mga masang nakigbisog mas pillion pang atubangon ang kamatayon nga nakigbisog kaysa moyukbo sa pasistang diktadura ni Duterte.

Sa dihang gipaila ni Duterte ang iyang kaugalingon isip usa ka uhaw-sa-dugo nga pasista ug walay laing gitinguha kun dili ang mahimong diktador, iyaha nang gipirmahan ang iyang sertipiko sa kamatayon pinaagi sa pagpalagpot kaniya ug pagkahugno sa iyang rehimen. Apan ang pagpalagpot kang Duterte mahitabo pinaagi sa hugot ug lig-ong panaghiusa sa katawhan. Busa, karon labaw sa tanang higayon, moral nga responsibilidad sa tanang gipahimuslan ug dinaugdaug nga mga hut-ong ug sektor sa katilingban, lakip ang mga hatungang pwersa ug mga patriyotiko ug nalamdagan nga mga anaa sa nagharing hut-ong, sa Mindanao ug sa tibuok nasud nga maghiusa diha sa usa ka halapad nga anti-pasistang nagkahiusang prente aron palagputon ang pasistang rehimeng US-Duterte. Ang NDFP-Mindanao nanawagan usab sa katawhan sa Luzon ug sa Kabisay-an nga dungan-dungan nga momartsa duyog sa katawhan sa Mindanao aron suklan ang pasismo sa rehimeng Duterte, palagputon kini ug ilubong sa basurahan sa kasaysayan.#


Latest from News